Bridge en mentale vermoeidheid: hoe blijf je helder en sterk tijdens een toernooi?

Een meerdaags bridgetoernooi. Acht, negen, soms tien uur kaarten per dag. Het begint fris, met scherpe biedingen en mooie lijnen. En ergens na ronde vijf merk je het ineens : je mist een kaart, je telt verkeerd, je partner kijkt je aan. Oei. Mentale vermoeidheid bij bridge is geen detail, het is vaak dé reden waarom een goed toernooi toch uit je handen glipt. Herkenbaar ?

Ik heb het zelf vaak genoeg gevoeld. Warme zaal, plastic bekers lauwe koffie, het zachte geroezemoes van twintig tafels tegelijk. Je hersenen draaien op volle toeren. En dan, zonder waarschuwing, is de focus weg. Wie denkt dat dit alleen “tussen de oren” zit, onderschat hoe zwaar bridge mentaal kan zijn. Het is eigenlijk topsport voor het hoofd. Wie daar meer over wil begrijpen, ik vond zelf https://e-bonnesante.com een fijne plek om dingen over mentale belasting en herstel te snappen, los van bridge.

Waarom bridge zo vermoeiend is (en dat merk je pas laat)

Bridge is niet één ding tegelijk. Het is alles. Tellen, onthouden, plannen, anticiperen, communiceren. En dat, spel na spel. Geen pauzeknop. Je brein staat continu “aan”. Dat kost energie, veel meer dan je denkt.

Wat ik verraderlijk vind : je merkt het niet meteen. Je speelt misschien nog prima, maar net iets trager. Net iets minder scherp. Een gemiste veiligheidsplay hier, een slordig bod daar. En voor je het weet, ben je drie IMP’s kwijt en je weet niet eens waarom.

De klassieke signalen van mentale vermoeidheid aan tafel

Let eens eerlijk op jezelf. Zie je dit gebeuren ?

• Je leest de dummy verkeerd. Twee keer zelfs.
• Je telt troeven… en begint opnieuw. Weer fout.
• Je speelt sneller dan normaal, bijna gehaast.
• Je twijfelt bij biedingen die normaal automatisch gaan.

Persoonlijk vind ik dat laatste het engst. Als simpele dingen ineens moeite kosten, dan weet je : het is tijd om gas terug te nemen.

Pauzes zijn geen luxe, ze zijn noodzaak

Ik zie het vaak in clubs en op toernooien : spelers die elke pauze doorspelen. “Nog even dit spel analyseren.” Of alvast de volgende ronde bespreken. Slecht idee. Echt.

Je brein herstelt niet door meer bridge. Het herstelt door iets anders te doen. Even naar buiten. Frisse lucht. Glas water. Niet over die gemiste manche praten. Gewoon, even niks.

Misschien klinkt het lui, maar ik speel na een echte pauze bijna altijd beter. Rustiger. Heldere keuzes. Minder paniek.

Eten, drinken, slapen : saai maar keihard bepalend

Hier wordt vaak lacherig over gedaan. “Ach, ik red het wel op koffie.” Ja, tot ronde zeven.

Bridge vraagt stabiele energie. Dat betekent : geen suikerpieken, geen lege maag. Een banaan, wat noten, water. Klinkt simpel. Is het ook. Maar het werkt. Slapen is trouwens net zo belangrijk. Een toernooi spelen op vier uur slaap ? Dat is jezelf saboteren. Dat durf ik wel zo te zeggen.

Mentale discipline : niet elk spel is even belangrijk

Dit heeft mij jaren gekost om te leren. Je kunt niet elk spel “terugwinnen”. Een fout is gebeurd. Klaar. Volgend spel.

Hoe langer je blijft hangen in frustratie, hoe sneller de vermoeidheid toeslaat. Ik zeg soms letterlijk tegen mezelf : reset. Kaarten schudden, nieuw spel, nieuwe kans. Helpt dat altijd ? Nee. Maar vaak genoeg om verschil te maken.

Tot slot : lucide blijven is ook een vaardigheid

Goed bridge spelen is niet alleen techniek of systeemkennis. Het is ook weten wanneer je brein op halve kracht draait. En daar iets aan doen. Tijdig.

De spelers die ik het meest bewonder, zijn niet per se de briljantste. Het zijn degenen die aan het einde van de dag nog steeds helder spelen. Die hun energie managen. Die weten : een toernooi win je niet in de eerste ronde, maar je kunt het er wél verliezen.

Dus volgende keer dat je voelt dat het wat mistig wordt boven tafel : luister ernaar. Je hoofd probeert je iets te zeggen.